να κοιταμε τα τεκταινομενα γενικα?η ειδικα?

Καθως οι μερες περνουν..τα χρονια μαλλον..συνειδητοποιω τον "κοσμο" μας..μεσα απο σκεψεις,συζητησεις,παρατηρησεις...μας τροφοδοτει το κακο..μας ελκυει..ισως θεωρειται απαγορευμενο και κατα καποιο τροπο κολλαμε πανω του..κοιταμε μονο το εξωτερικο..βγαζουμε αυθαιρετα συμπερασματα..οσα μας βολευουν η θελουμε να πιστευουμε...δεν βγαζω την ουρα μου απ'εξω..το παραδεχομαι..αν και προσπαθω να το εξαλειψω..και κραταω την γνωμη μου για μενα..αλλωστε ποτε δεν μετανιωσα για την σιωπη μου..μονο για αυτα που ειπωθηκαν απο εμενα..κρινουμε και κατακρινουμε τον αλλον με βαση το γενικο..δεν εισχωρουμε στην ουσια..μα γιατι?αν εχουμε ως παραδειγμα τον ιδιο μας τον εαυτο καθισταται ευκολοτερο να καταλαβουμε το τι συμβαινει γυρω μας..σκεψου λιγο..ποσες φορες εχουμε φανει διαφορετικοι(εντελως) απο οτι ειμαστε?ποσο λιγο μα γνωριζουν οι αλλοι τελικα..ποσο διαφορετικοι θελουμε να δειχνουμε..κατι σαν αμυνα..για να προστατευομαστε..να μην δειχνουμε το "εγω" μας.τον ψυχικο μας κοσμο.να κρυβομαστε πισω απο μασκες.να μην εκδηλωνομαστε.να κλεινομαστε στον εαυτο μας..να βαζουμε παρωπιδες..να μην εκφραζομαστε με τον τροπο που θελουμε στους αλλους..τι μας φοβιζει?ο ιδιος μας ο εαυτος η η εικονα που θα δημιουργησουν οι αλλοι για εμας?ας μην το κρυβουμε..ολοι νιωθουμε..λυγιζουμε...ποναμε..και ξανασηκωνομαστε..πολλες φορες δεν αναζητουμε βοηθεια..τους λογους τους ανεφερα πιο πανω..απομονωμαστε..σιωπουμε..παλευουμε μονοι μας..μονο τον εαυτο μας εχουμε..αυτος μενει..οι αλλοι απλα θα υποστηριξουν..θα παρηγορησουν..αλλα μεχρι εκει..το βαρος θα πεσει στους δικους μας ωμους..η προσπαθεια ειναι καθαρα ατομικη..ειτε υπαρχει υποστηριξη ειτε οχι..η δυναμεις οι αντοχες μας η θεληση και η επιμονη να αντιμετωπιζουμε την ζωη εξαρταται απο εμας..τα λογια ειναι λογια..τα λεμε τα ακουμε..οι πραξεις μιλανε πραγματικα ομως..και το ζουμι τους ειναι θυσαυρος...πηγη για να αντλουμε πληροφοριες γνωση εμπειρια....ετσι ωριμαζεις..αποκτας πιστη και εμπιστοσυνη στον εαυτο σου..δεν μπορω να γνωριζω το πως σκεφτονται τα ατομα της ηλικιας μου(μιας και ουτε τα 17 δεν εχω φτασει ακομη) αλλα ειναι στην κραση του χαρακτηρα μου να υπεραναλυω γεγονοτα και καταστασεις..ισως και να κουραζω τον εαυτο μου ..γουσταρω ομως..να φτανω στα ακρα τα δικα μου ζητηματα..να μην μου ξεφευγει τιποτα..ειμαι τελειομανης..το ξερω..μεγαλη κοπωση..Συνοψιζοντας θα ηθελα να καταληξω λοιπον..ας απομακρυνθουμε απο την επιφανεια και ας επικεντρωσουμε στην ουσια..ας αγγιξουμε την σοφια..τοσο στους στενους αλλα και κοινους γνωστους(με οσα στοιχεια διαθετουμε και ας ψαχτουμε λιγο δεν βλαπτει.)..ιδιως σε οτι αφορα εμας τους ιδιους φυσικα..ας φερθουμε στους αλλους ετσι οπως μας αρεσει να μας φερονται..