οι αναμνησεις μου..

Και για μια ακομη φορα βυθιστηκα στις σκεψεις μου..η αφορμη?μια φωτογραφια σου..ειχα καιρο να σε δω..δεν εχω αλλωστε την ευκαιρια γιατι με εχεις μπλοκαρει στο φβ..μενουμε και μακρια..150 χλμ ειναι αυτα..καποια τραγουδια επιπλεον φερνουν στο νου μου αναμνησεις..λιγες αλλα πολυ δυνατες..ισως νιωθω αρκετη μοναξια τελευταια και η αναμνηση σου με ποναει ακομα περισσοτερο..μπορει να ειναι και ιδεα μου..δεν μ εδειξες το αληθινο σου προσωπο απο κοντα και δεν ξερω τι να πιστεψω τελικα..ποναω..αυτο νιωθω..περιμενα περιμενα περιμενα περιμενα..και εγω..οχι μονο εσυ..και πλεον δεν ξερω τι μου γινεται..δεν μπορω ετσι..οτι ακουμπαω στα χερια μου καταστρεφεται..μπορει να μην σε ειχα με τον τροπο που θα ηθελα αλλα εδωσα ολο μου το ειναι για σενα..εκανα θυσιες..ναι ρε μου λειπεις ..ειναι τοσο μπερδεμενα ολα μεσα μου..ναι δεν ξερω τι θελω..το μονο σιγουρο παντως ειναι πως θα ηθελα η ολη κατασταση να ειναι διαφορετικη..δεν μετανιωνω που χαραμισα τον εαυτο μου τελικα..οσο παραξενο και να ακουγεται ηθελα και το εκανα..εμαθα τοσα πολλα απο εσενα.σε ενιωσα τοσο κοντα μου αν και δεν ησουν..και μεταφορικα και κυριολεκτικα..στον χωρισμο φαινεται ο πραγματικος χαρακτηρας μας ομως.νομιζω πως ακομη με σκεφτεσαι..μονο που το κακο ειναι πως θα μπορουσαμε να συναντηθουμε μεσω μια σελιδας(διαδικτυακης).δεν αντεχες να με βλεπεις..ουτε εγω αντεχα..αλλα να σε σβησω απο φιλο δεν θα μπορουσα να το κανω...δεν το βαστουσε η ψυχη μου..ηθελα καπως να σε βλεπω..εσυ ομως μπορουσες τελικα..ισως και ν κρυβεις λιγοτερη δυναμη απο εμενα..γιατι εγω αν και σε εχασα αντεχα να σε βλεπω..ενω εσυ διαλεξες τον ευκολο δρομο..με εσβησες κυριολεκτικα και μεταφορικα..και απλωσες τα διχτυα σου καπου αλλου..εγω ακομα δεν εχω το σθενος να επιχειρησω κατι τετοιο..ισως επειδη δεν εχω βρει ακομα κατι..ουτε καν εχω αναζητησει..συγκατοικω με τις αναμνησεις μου..τοσο απλα και τραγικα συναμα ..τωρα πλεον μοναχα στα ονειρα σε βλεπω..σε αγγιζω..σε νιωθω..πληγωνομαι..θυμαμαι..ξαναθυμαμαι..θαυμαζω αλλα και κατακρινω το να προχωρας με τετοια ανεση την ζωη σου..αντιφατικο ναι..βασικα κατακρινω τον τροπο..δεν γινεται να ξεπερνας κατι που αγαπας τοσο ευκολα..ισως απλα συνεχιζεις την ζωη σου , βρισκεις κατι περιστασιακα και πλακωνεις τα συναισθηματα σου..τα βυθιζεις στον αβυσσο της ψυχη σου..τα κρυβεις(ακομα και απο τον εαυτο σου)..μαγος εισαι?η υποκριτης?μαλλον το δευτερο..εγω λοιπον ανηκω στην τριτη κατηγορια..περιμενω..καρτερω..για να ερθει η καταλληλη στιγμη  και για να μην ξαναπληγωσω..γιατι ποναει..δεν πεφτω με τα μουτρα σε κατι νεο που στην ουσια το εκμεταλλευομαι για να ξεπερασω το παρελθον..και τοτε ειναι που χαιρεσαι πραγματικα..εκει ειναι η μαγεια..νικαω χανω αλλα ξαναβγαινω στην μαχη..με πραγματικα οπλα ομως!οχι με τον εγωισμο και την αλαζονια που με διακατεχει απο εναν χωρισμο(για να αποδειξω στον αλλον πως ειμαι παντοδυναμος)..ισως ετσι δειχνω την αδυναμια μου..λαθος ομως δεν το θεωρω..εστω και για λιγο(μαλλον πολυ) με συντροφευει η μοναξια και οχι κατι επιφανειακο..δεν λεω ισως αυτο που εμενα μου φαινεται επιφανειακο να μην ειναι..ισως αποδειχθει ο μεγαλυτερος ερωτας......αμφιβολλο ομως..μετα απο κατι δυνατο δεν ερχεται κατατην ταπεινη μου γνωμη κατι δυνατοτερο..μπορει να πιστευω μονο εγω ομως πως ημουν κατι τοσο ισχυρο τελικα στην ζωη σου..υπαρχει η πιθανοτητα να ησουν και εσυ..δεν εχω την δυνατοτητα να το διαπιστωσω..ακομη..ισως στο μακρινο μελλον ξαναειδωθουμε..προσπαθω να αισθανθω την ενταση αυτης της στιγμης που ισως δεν ερθει και ποτε..συναισθηματα εικονες στιγμες πονος....βεβαια προτιμω να ποναω παρα να νιωθω κενη και να γεμιζω την ψυχη μου με συναισθηματα που στην ουσια ειναι ανυρπακτα...δεν μπορω να χειριστω σωστα την ζωη μου..αυτο με τρωει..για αυτο λυγιζω..νιωθω ωρες ωρες πως δεν μπορω να αντεπεξελθω πλεον,,και το θεμα ειναι πως προσπαθω..πολυ..αγωνιζομαι και παλευω. το αποτελεσμα?δεν αγγιζω ποτε τα ονειρα μου καταληγω μονη και με τα χερια αδειανα..δεν ειμαι ευχαριστημενη με τον εαυτο μου στο τελος..μετα εκνευριζομαι..και ξεσπαω..φυσικα σε εκεινους που δεν μου φταινε..πιστευω πως αξιζω περισσοτερα...τα περιμενω..ελπιζω.